Benim iki düşmanım var; biri benim, diğeri başkaları…
İki şekilde görünürüm; düşmanım görecekmiş gibi, dostum görecekmiş gibi… O an hangisi ön plandaysa onu seçerim…
İki şekilde düşünürüm; kendi aklımla, düşmanımın aklıyla… Her iki şekilde de ya kendime ya düşmanıma zarar veya fayda sağlarım…
İki şekilde hareket ederim; bana faydası olacak şekilde, düşmanıma faydası olacak şekilde… Yolun sonuna varmadan hangisi üzerinde olduğumu çoğunlukla bilmem, ancak tahmin edebilirim…
İki şey yüzünden yanlış yaparım; hislerim ve duygularım… Duygularım doğru düşünmemi engellemiş olabilir veya hislerim yanlış olabilir…
İki şey yüzünden fikirlerim değişir; kendi hatamı gördüğümde, başkasının hatasını gördüğümde… Kendi hatamı görmeyi yeğlerim; hem etkili bir ders olacağı için, hem de bir hatam daha eksileceği için…
İki sebep beni savaşmaya iter; iyi bir sebep varsa ve başka bir yol kalmamışsa… Ama savaş her zaman son tercihimdir…
İki şekilde gözükürüm; görünmek istediğim şekilde, görünmem gereken şekilde… Eğer ikisi ayrı şeylerse aynı olmaları için uğraşırım…
Ve benim için iki amaç vardır; mutlu olmak, mutlu etmek…
