Her şey olmadığım biri gibi görünmeye alışmamla başladı…
Sonra her yeni insan beni başka biri olarak tanıyınca her birinin tek tek düzeltmeye kalktım… İşte daha arkadaş bile olmadan bazı insanları bu şekilde kırdım veya ister istemez kendimden uzaklaştırdım…
Sonra bu yanlış tanımalar başa çıkılamaz hal alınca uğraşmamaya karar verdim… Fakat kişilik yapım nedeniyle bu durumdan korkunç huzursuz olamaya başladım…
Bunun üzerine kafaya takmamanın bir yolu olan öfkeye ve unutmanın bir yolu olan okumaya baş vurdum…
Savaş stratejilerini ve güç olmanın yasalarını okudukça sadece bununla değil hayatımdaki her sorun ve sorun olan kişilerle savaşmayı öğrendim… Tekrar tekrar okudum… Sonra insan psikolojisine geçtim… Okurken vardığım sonuçlara bazen ben bile şaşıyorum…
Çünkü artık her bir söz, satranç tahtasındaki bir hamle gibi… Her bir kontrolsüz davranış üstü kapalı yaşanan bir savaş, her konuşma bir ipucu, her ortam bir cephe… Psikopat yaşam tarzı anlayacağınız…
Nereye gittiğini anlamıştım… Daha az savaş kaybı, daha az tartışmaya hevesli insan, daha az üzüntü, daha çok nefret ve çok daha az sevgi…
Günün birinde ben nereye gidiyorum diye düşününce tekrar eski mutlu olan ve mutluluk saçan kişi olduğumu düşünmeye başlamıştım… Fakat gördüm ki ben savaştayken geride kalanlar eski yerlerinde kalmamışlar…
Şimdi mi?
Hala olmadığım biri gibi görünüyorum, doğru sebepler için yanlış şeyler yapıyorum… İşte çığırından çıktı bir kere… Birini mutlu edebilmek için başkasını kırıyorum… Hep kendimi başkalarının gözünden görüyorum ve her gördüğüm şey beni biraz daha kontrolsüz ve sinirli biri yapıyor…
Ama sonuç olarak her zaman için yaşadıklarımdan dersler çıkarmayı biliyorum… Savaşları hiçbir zaman aynı yöntemlerle kazanmıyorum ve kaybetmiyorum… Çünkü aynı şeyi iki defa denemiyorum….
Yine de yüzüm ne kadar asılsa da gülecek bir şey buluyorum…
Allah sonumuzu hayır etsin….
“Ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol” MEVLANA
“Yahudi ve Hristiyanlara benzemeyin” HADİS-İ ŞERİF
