Bu kacinci
B
“Bazı kimseler birinden nefret etmeden başka birini sevemez…” Victor Hugo
Ömrümün 7642. günündeydim… Bir kitabı bitireli 12 dakika olmuştu ve ben o günkü 4. kahvemi içiyordum… 1 hafta içinde bitirdiğim 3. kitaptı ve o yazarın okuduğum 2. büyük romanı idi… Saat 04:47 idi… 23 derece 27 dakika eğimli dünyamız dönüyor ve sabah dediğimiz zaman hızla yaklaşıyordu…
O saatten sonra uyusam 1 saat 43 sakika sonra uyanmam gerekecekti ama ben yine de uyudum… Uyandığımda uyuyalı 5 saat 11 dakika olmuştu… Canım sıkıldı, dersi kaçırmıştım… Yataktan kalkmam 16 dakika, giyinmem 7 dakika ve saçlarımla boğuşmam 3 dakika sürdükten sonra evden kendimi dışarı attım…
Kahvaltı edeceğim ve günlük rutin internet işlerimi halledeceğim internet kafeye gitmem yaklaşık 17 dakika sürüyordu ve ben bu yolu ister istemez yürüyerek gidiyordum… Yolda kendimi vuku bulalı henüz 1 hafta olmuş olayı düşünürken buldum, başka şey düşünmek için 4 dakika 2 saniye süren bir şarkıyı açıp dinlemeye başladım ancak şarkının giriş müziğinin bittiği 45. saniyede henüz sözler başlamadan şarkıyı kapattım… Kendimi düşünmekten alıkoyamayacaktım…
O sırada o caddede yürümekte olan 150’den fazla kişi vardı. Gün içindeki toplam sayı 1000’leri bulacaktı…. Bu kişilerin yaş ortalaması 30 civarı idi…
Sitem, bir önceki gün 72’si tekil olmak üzere 200’den fazla kere ziyaret edilmişti, sitede 2 dakikadan az süre geçirenlerin oranı ise %51,7 idi… Anlaşılan yazın biraz siteme özen göstermeli idim… Bir günde 200’den fazla spam birikmişti ve 1 hafta önceki olaylarla ilgili aldığım mail sayısı 2 olmuştu… Mail’i okuduğumda benim duygusuz biri olduğumu düşünenlerin sayısının 39’a yükselmiş olduğu anlaşılıyordu… Sinir katsayım 10 üzerinden 4,7 idi… Maili okumamış olsam 4,4 falan kalacaktı sanırım, anlaşılan o kadar da önemsememiştim…
O sırada bilgisayarın kullanılan CPU’su %3’dü… Bilgisayarda yüklü olan 3 tarayıcıdan biri olan Firefox açıktı ve onda da 8 sayfa açılmıştı… Messenger’de 187 kişi offline 5 kişi online gözüküyordu…
Vuku bulmuş hadisenin diğer tarafındaki kişilerin mail veya mesaj yollamayı kesmesi için 27 gün daha gerekecekti… Böylelikle sorunları çözmek için 1 yıl beklemeye karar verdiğim hadise sayısı 3’e yükselmişti…
Kafeden dışarı çıktığım telefonumda 2 cevapsız arama vardı, benim ise 0 kontörüm… Kredi kartımın limitini 23 TL azaltacak olan kontör almaya giderken üç arabanın ve beş dükkanın camından kendime bakacak ve berbere gitmeyi iki haftadır ertelediğimi hatırlayacaktım…
Yolda ona rastlayanlardan 2’si kendisine yol açtı, 5 kişi kaşlarının çatık olduğunu fark etti, yüzlercesi fark etmeden yanından geçti gitti…
Kontör almak cevapsız aramaların sahibini aramak içindi ancak yine de daha başka 3 kişiyi daha aradım, bunlardan 2’sinden beklediğim yanıtı alarak 47 dakika sonrasında buluşmak için sözleştik, 62 dakika sonra beklenen 5 kişiden 4’ü ve 1 yeni kişi bir kafede toplanmıştı…
Orada arkadaşları 2 kere masaya tavla takımı getirmeyi teklif ettiler, 3 kere açıklama yaptı, dün bitirdi kitap üzerine açılan konudan sonra açtığı konu ile ilgili 2 saat 17 dakika konuşuldu, bu konuşmalar sırasında 2 adet çay, 1 adet nefcafe içti, arkadaşının nargilesinden 4 kere nefes çekti, 2 kere oturmaktan sıkıldığı için dışarı çıktı, 13 kere gülümsedi, 3 kere güldü…
Başkalarına bir şeyler anlatırken kafamda ertelediğim planlarım canlanıyordu… Ömrümün geçen 21 senesinde yapabileceklerim ile yaptıklarımı kıyaslıyor ve biraz da kendime kızarak hala son 1 senede yapmadığım kendimce büyük işlerin listesini yapıyordum… Muhabbet uzadıkça listem artıyordu… Eve vardığımda heyecanla listeyi bilgisayara döküp 3 aylık eylem planı çıkardım…
Son olay ile ilgili karar vermek ve gerekirse intikam almak için 1 yıl geçirme kararı almıştı, aynı gün telefonunda hayatının son dönemini anımsatacak 8 adet şarkıyı sildi, 23 gün içinde hayat hikayesinde yer alacak 2 olay yaşadı, 2 ay içinde 29 yeni arkadaşı oldu, 71. gün kendisini kızdıran olayın ne olduğunu ayrıntıları ile anlatamayacak kadar işlerine kişisel uğraşlarına dalmış durumdaydı…
Hayatımdaki ufak veya büyük aksaklıklarla başa çıkmanın yolum buydu… Canımı sıkan, beni sinirlendiren veya üzen bir olay başıma geldiğinde 1 haftadan 1 seneye kadar tarihler belirliyor ve o süre geçene kadar o olay ile ilgili hiçbir şey yapmıyor, aklıma bile getirmiyordum… 1 kişiye sinirlendiğimde 10 kişiyi güldürüyordum, 1 kişiden nefret ettiğimde 10 kişiyi seviyordum… Bir olay canımı 1 dakikalığına sıkarsa ikinci dakika günlerce unutulmayacak şekilde güzel bir şey yapmaya çalışıyordum… Eğer ki 2 ayımı güzel geçirmeme yol açan birini ömür boyu silmem gerekirse, 2 ayda öğrenilecek, yapılabilecek veya başarılacak bir uğraş ediniyordum… Bu, benim savaş felsefemdi…
Bu güne kadar kaç savaşa girdiği ile ilgili ise tam bir sayı veremiyordu…
