Birazdan okuyacaklarınız, bir saplantıdan ibarettir...

Lise'de okul numaram 37 idi... İnsanlar için çok gereksiz görülebilen bazı şeylere çok değer verdiğim zamanlar oluyor, ki zaten hatıralara çok değer veren bir insanım... 37 ilk başta normal bir sayı gibi geldi, belki o zaman da tesadüfler vardı, ama dikkat etmiyordum...

Bir gün konuşulurken grup19 futbol takımı kurulsa forma numarası olarak herkes sınıf numarasını alsa diye bir muhabbet vardı... İşte o zamandan sonra 37 gözüme sempatik göründü, hem asal sayıydı, hem de sevdiğim iki sayının birleşimiyle oluşuyordu... Bir de 4 rakamını severdim... Telefonumda adımı yazmak istediğimde 7342'yi tuşluyordum... İşte o zaman hayatımdaki 37'lere dikkat etmeye başladım...

TC Kimlik Numaram ve Turkcell'in bana verdiği iki şifre de 37 ile başlıyordu, tesadüf olarak hep bir yerlerde karşıma çıkıyordu, kardeşimin okul numarası 37, alfabede harflere numaralar verilince Reha yazısı 37 ediyor, periyodik tabloda 37. element Rodyum (R ile başlıyor) vs vs.... Bunlar zamanla o kadar çoğaldı ki not almayı unuttum..

O günden beri ne zaman 37.sıraya düşsem ya da 37 numaralı bileti alsam hem sevinirim hem hoşuma gider...

2 sene önce* Trabzonspor da 37 yaşındaydı... 1950'den 37 sene sonra doğmuş olmam bir tesadüf ve abartılacak birşey değil, kabul ediyorum, fen lisesine de galiba 37.sırada girdim... Bazen aklıma daha çok şeyler geliyor buraya yazmayı unuttuğum... 

Aslında bunun öyle büyük bir olay olmadığını aksine son derece saçma bir saplantı olduğunu da kabul ediyorum, ama tek bildiğim 37 sayısını diğerlerinden fazla seviyorum...

37 plakalı Kastamonu'ya gitmedim ama gideceğim... 37 yaşında da artık ne yaparım bilemiyorum...

Sakın ola ki bir sayıya diğerlerinden fazla değer vermeyin, isteseniz de istemeseniz de bir sürü tesadüf bulursunuz...

*Bu yazı yazıldığı sırada